مدیریت و اناگرام- بخش هشتم
مدیریت و اناگرام- بخش هشتم
۱۳۹۶-۱۰-۰۳
نقش ناخودآگاه در بهبود زندگی- بخش دوم و پایانی
نقش ناخودآگاه در بهبود زندگی- بخش دوم و پایانی
۱۳۹۶-۱۰-۰۶
نقش آگاهانه ما در بحران ها

نقش آگاهانه ما در بحران‌ها

 

در رخداد این هفته تمایل دارم با توجه به برخی از گفت و شنودهایی که به طور مرتب این روزها راجع به زلزله و تبعات از آن می‌شنویم، اشاره ای کنم. هنوز از آثار گرانبار زلزله کرمانشاه و زلزله کرمان چیزی نگذشته بود که زلزله ۵٫۲ ریشتر در ملارد کرج و به تبع آن در تهران شوکی بر اهالی این کلان شهر عظیم ایجاد کرد. شبی با هیجان بسیار آن تا صبح. گرچه ساکنین این شهر هر روز به طور معمول به زندگی روزمره خود می‌پردازند، ولی در زیر پوستین این شهر همچنان نگرانی موج می‌زند. این نگرانی در فردای شب زلزله، یعنی شب یلدا که شبی است برای گرد هم آمدن و تجدید دیدارها و شب نشینی، نقل گفتگوی مجالس بود …

 یاد این کلام بودریار افتادم که می‌گوید: أمر واقع به قتل رسیده است.

ما همچون اسیران دست و پا بسته رسانه‌ها قدرت تشخیص واقعیت را از دست داده ایم.

 

بودریار در کتاب «توهم فرجام» می‌گوید: رویدادها اعتصاب کرده‌اند… اکنون دیگر خود رویدادها اهمیت ندارند، بلکه معنای مورد انتظارشان یا برنامه‌سازی برای آن‌ها در رسانه‌ها و انتشار اخبار اهمیت پیدا کرده است. ما هم در مقام مصرف‌کننده ایماژهایی که رسانه‌ها به ما می‌دهند در واقع توسط رسانه‌ها به گروگان گرفته شده‌ایم.

در واقع رویدادها به مُحاق رفته اند؛ اگر در گذشته رویدادها خود را از دریچه چشم‌های دو بعدی عیان می‌کردند امروزه واسطه دیگری هم پیدا کرده اند: مانیتورها، ماهواره‌ها، صفحات موبایل و سایر رسانه در حکم عینک‌های جدیدی هستند که همیشه مقابل چشم‌ها را پوشانده اند.

 

ایران و جهانی که در آن زندگی می‌کنیم و می‌شناسیم، اخباری که می‌شنویم و باور می‌کنیم و …، بیشتر از  آنکه با واقعیت همخوانی داشته باشد، یا با تجربه شخصی و زیسته با آن مواجه شده باشیم، ساختۀ رسانه‌ها و ابزارهای ارتباطی جدید است.

 

و  ما اهالی ساکن تهران نه در شب یلدا که پس از آن همچنان اخبار و گزارش‌های متعددی را هر روز و هر ساعت است در چگونگی و چرایی و زلزله تهران می‌شنویم و این چنین ادامه می‌دهیم. گذشته از وظیفه بسیار حائز اهمیت مسئولین در توجه به ضرورت و اهمیت موضوع وقوع احتمالی زلزله در تهران، ما چگونه عمل کنیم؟

 

بگذارید به گونه ای دیگر پاسخگو باشم؛ اگر وظیفه هریک از ما مراقبت از سلامت جان خودمان و عزیزان مان هست، نباید فراموش کنیم که بخشی از این مراقبت ما متوجه سلامت روانی ما در شرایط موجود است. در اینکه در همین راستا چه سهم عظیمی‌بر عهده سازمان‌های ذیربط وجود دارد، هیچ تردیدی نیست، اما هر یک از ما لازم و ضروری است، مسئولانه نسبت به اگاهی رساندن بر اطلاعات درست و صحیح نقش اجتماعی خود را فراموش نکنیم.

 

دکتر مهشید رضوی رضوانی

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

13 − هفت =

//]]>